سعيد بن جبير از ابن عباس نقل مىكند كه از او راجع به سخن خداوند : « وعد اللّه الذين آمنوا و عملوا الصالحات » پرسيدند ، او گفت : گروهى همين سؤال را از پيامبر كردند و گفتند : اى پيامبر خدا اين آيه دربارهء چه كسى نازل شده است ؟ گفت : چون روز قيامت شود ، پرچمى از نور سفيد بسته مىشود و ندا دهنده‌اى ندا مىدهد كه سرور مؤمنان و همراه با او كسانى كه پس از بعثت محمد ايمان آورده‌اند ، برخيزند ، پس علىّ بن ابى طالب بر مىخيزد و آن پرچم را كه از نور سفيد است به دست او مىدهند همهء سابقان و ايمان آورندگان نخستين از مهاجرين و انصار زير آن پرچم هستند و كس ديگرى با آنان مخلوط نمىشود ، تا اينكه بر منبرى از نور رب العزه مىنشيند و همگى يك به يك به او عرضه مىشوند پس اجر و نورشان را به آنان مىدهد و چون به آخرين آنها مىرسد ، به آنان گفته مىشود : منزل‌هاى خود را در بهشت شناختيد ، همانا پروردگارتان به شما مىگويد : آمرزش و پاداش بزرگى نزد من است ( يعنى بهشت ) پس علىّ بن ابى طالب ( ع ) و آن گروه كه زير پرچم او هستند برمىخيزند تا اينكه آنان را به بهشت وارد كند . سپس به منبر خود برمىگردد و پيوسته همهء مؤمنان بر او عرضه مىشوند و آن كس را كه مىخواهد وارد بهشت مىكند و گروه‌هايى از آنان را در آتش رها مىسازد و اين است معناى سخن خداوند : « الذين آمنوا و عملوا الصالحات لهم اجرهم و نورهم » يعنى سابقان نخستين و اهل ولايت . و اين سخن خداوند : « و الذين كفروا و كذبوا باياتنا » يعنى ولايت به حق على و حق او را كه بر جهانيان است ، انكار كنند « اولئك اصحاب الجحيم » آنان كسانى هستند كه على آتش را بر آنان تقسيم كرده و آنان مستحق جهنم هستند . 888 - 892 - مضمون ، روايت 886 با اندك تغييرى با چند سند ديگر نيز نقل شده است .